عشق بازيه من و ...............
خيلي وقت بود دلم هواشا كرده بود ؛ خيلي نامرد شده بود
؛ اصلا نمي تونستم باور كنم كه خيلي وقته نديدمش
؛ تا امروز .........
دلم مي خواست وقتي مياد ؛ همه ي خونواده م قبولش كنند
؛ نه هركي ساز خودشا بزنه ؛ بعده اين همه وقت كه اومده بود ؛ بعده اين همه مدت كه مامان باباما راضي كرده بودم ؛ حالا عليا ساز مخالف مي زد ؛ مي گفت دوستش نداره ؛ مي گفت ازش خوشش نمياد .
طرفاي ظهر بود كه از خواب بيدارم كردند و خبره اومدنشا بهم دادند
؛ با چه ذوق و شوقي از خواب پا شدم ؛ رفتم به استقبالش ؛ مي خواستيم عينهو دوتا عاشقو معشوق بريم توو بغله هم 
؛ اما يهويي من يادم افتاد كه روزه م ؛ خداي من ؛ يعني بايد تا افطار دوريشا تحمل مي كردم؟؟؟
با اين حال ؛ صورتشا گرفتم توو دستام ؛ توو چشماش زل زدم 
؛ با نگاه و با چشمامون باهم حرف مي زديمو دردودل مي كرديم ؛ آخه مي ترسيديم بابام به عقلمون شك كنه
توو چشاش نگاه مي كردم و غمي كه از دوريه من كشيده بودا مي ديديم ؛ توو چشام نگاه مي كردو مي ديد كه كم كم دارم اختيار از كف مي دم ؛ فهميده بود الانه س كه بپرم چشاشا بوس كنم ؛ از بس كه چشاي خماري داشت
؛ از بس كه چشماش درشت و آبكي بود . باباهه يه بوهايي برده بود ؛ برا همين لحظه اي ما را به حال خودمون نمي زاشت .
هي به لبو دهنش نگاه مي كردم ؛ توو چشماش مي خوندم كه در حسرته يه بوسه هست ؛ منم دست كمي از اون نداشتم .
هي به پاهاش نگاه مي كردم ؛ دلم مي خواست روزه نبودم تا از پا تا سر و از سر تا پاشا غرقه بوسه كنم ؛ اما چه كنم كه روزه دست و بال منا بسته بود .
تا اينكه افطار شد ؛ عادت كردم توو ماه رمضون اول نمازما مي خونم بعد روزما باز مي كنم ؛ نيومد سر سفره تا من رفتم ؛ وقتي رفتم اومد ؛ ديگه حاله خودمونا نمي فهميديم ؛ نفهميدم كه چي شد ؛ فقط يهو چشم باز كردم ديدم تووي چشماش با مامانو بابام شريك شدم ؛ نمي تونستم قبول كنم ؛ دلم مي خواست همه چيش تمومو كمال ماله من باشه ؛ بعد اون وقت من توو چشاي شهلاش شريك پيدا كرده بودم ؛ بالاخره ؛ چاره چيه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
يك ساعت بعد هيچي ازش نمونده بود ؛ به جز يه مشت استخون ؛ خدا وكيلي كلپچه پر گوشتي بود 
پ ن : چارشنبه تولد داريم ؛ تولده عليا ؛ البته به تاريخه قمري ؛ چون 26 دي توو امتحاناس و خاله كوچيكه هم نيست ؛ برا همين به تاريخه قمري گرفتيم كه نه توو امتحانا باشه نه كسي كم باشه كه خدايي نكرده كادويي كم بشه
از پنجشنبه تا آخر هفته ي بعد نيستم ؛ اطرافه اصفان ول مي گرديم برا خودمون ؛ گفتم كه گفته باشم
مشكلم هنوز پابرجاست ؛ اما خب ؛ اندكي صبر سحر نزديك است .
يك جمع كامله خانوادگي ؛ وقتي كه همه باشند ؛ همه ي همه ؛ با خنده هاي از ته دل 
؛ با شادي هايي كه با هم تقسيم مي كنند ؛ با خوشي هايي كه همه باهم تووش شريكند ؛ بهترين و موثرترين دارو هست برا يه اعصابه بهم ريخته ؛ جمعي كه پنجشنبه با هم بوديم و ساعته 2 
شب برگشتيم خونه هامون
اين نوشته ؛ بعدا از حالته رمزيو اين حرفا درمياد ؛ خواستم يكمي كرم بريزم ؛ همين
زندگي چيزي نيست كه لب طاقچه ي عادت از ياد من و تو برود
نوشته شده در شنبه بیست و هشتم شهریور 1388ساعت 6:46 قبل از ظهر توسط اطلس بانو
|
؛ همه مي ريم پيتزا شبانه ؛ يكي يه پيتزا بسه مونه
؛ باباهه جايي را نمي ديد ؛ بعد رفت توو آشپزخونه كه وضو بگيره ؛ يهويي صدا تلقو تولوق رفت بالا ؛ پشت بندشم صدا بابام بود :
؛ چيزايي كه بار اولم بود مي خوندم ؛ بعد خب بقيه ي اونايي هم كه پير بودند ميومدندو من بلند مي خوندمو اونا آرم ؛ بعد هي دعا بود كه به طرفه من سرازير مي شد
