:: رفتی حاجی حاجی مکه ::

سلام ؛ سلام ؛ چه طوریند؟؟؟؟؟؟ مثل پلو توو دوری

خوبیم ؛ خوش می گذرونیم ؛ دلتون اندازه یه قابلمه ی گنده آآآآآآآآآآآب که من به جرز دیوار هم می خندم

پریشب با اینکه صبح برق رفته بود ؛ بازم برق رفت ؛ دیگه منم اوون رووم بالا اوومد ؛ هرچی به اداره ی برق هم تلیدم یه خانومه همش می گفت : بیزی لاین ؛ آی کفر من درمی یومد ؛ آی من کفر در اومد ؛ فقط بابام بود که راه به راه منا به خونسرد بودن دعوت می کرد ولی من به دعوتش لبیک نمی گفتم ؛ تا اینکه برق اومد و خط هم آزاد شد و این دفعه خانومه می گفت : سلام ؛ شما با فلان جا تماس گرفته اید ؛ لطفا چند لحظه به صبرید ؛ که این به صبرید همان و صبریدنه من هم همااااااان ؛

تا اینکه یه آقاهه یه بفرمایید پشت گوشی از خودش در کرد و این طرف هم من بودم که مسلسل وااااااااااااار حرف می زدم و بابام بود که توو کف حرف زدنه من مونده بود ؛ آی این جیگرم حاااال اومد یه دوتا داد زدم ؛ آی این دلم خنک شد ؛ آخر سر از مرده می پرسم : چرا تا برق می ره خط شما هم می ره روو بیزی لاین؟؟؟؟؟؟ اونم در اومده بهم می گه : خب از بس حجم تماسا می ره بالا

من : ببینیند آقا ؛ فکر نکنیند که با یه دختر بچه ی راهنمایی داریند صحبت می کنیند ؛ منا که می بنیاااااااا (( 100 البته که نمی دید ؛ اما با اون همه دادی و هواری که من کردم باید یه تصوری از من توو ذهنش پیدا می شد یا نه؟؟؟؟؟ یه چیزی در حد و اندازه ی مادر فولاد زره)) مهندس این مملکتم خیر سرم ؛ دیگه حالیمه که روتین می ره روو بیزی لاین

اوون آقاهه هم که دیگه صداش در نمی یومد ؛ به احتمال قوی خط تلفن ثابتش درست آنتن دهی نداشته وگرنه عمرا بی جواب می موند

بعدش بابام دراومده بهم می گه : این توو گلوت مونده بود به یکی بگی مهندسی ؛ این دوره زمونه توو سر هرکی بزنی یکی از این مدرک مهندسیا برات روو می کنه و من در اینجا متوجه شدم که همه ی استعدادهام به همراه خودم در این خانواده داره فنا می شه ؛ اگه من پس فردا فرار مغزا شدم بدونیند از بس امید به زندگی توو وجوده من شناور بوده ؛ من دست به این عمل انتحاری زدم ؛ هی روزگار ؛ هی

آهاااااااااان ؛ به آقاهه می گم برا چی دوباره برق رفته ؟؟؟؟؟ می گه : طبق زمان بندی و برنامه بوده

می گم : من برنامه را حفظم ؛ شب این برنامه نبوده ؛ حالا فردا کی برق می ره؟؟؟؟؟

آقاهه : شما که برنامه را حفظ بودیند

من : آقا اونجا نشستی ببینی من چی می گم ؛ مچ گیری کنی؟؟؟؟

بابام که همچین نیگام می کرد انگار که داره به یه معلول ذهنی نیگاه می کنه و از خدا می پرسه من تقاص کدوم گناهشم که خدا منا قسمتش کرده .

خلاااااااااااااصهمرغه افتاد توو کاسه

دیشب در یک عملیات انتحاری رفتیم و از خودمون خرید در کردیم ؛ یهویی و ناغافل 3تا مانتو خریدیم ؛ که اینم خودش ماجرا داره ؛ آره دیگه

جونم برات بگه ؛ بابامون افتاده بود روو فاز نظر دادن و هی نظر می داد ؛ اونم چه نظرااااااااایی ؛ همه جینگیلی مستون ؛ قیافه ی منم این بود

مثلا یه مانتو برام پسندید ؛ مشکی بود با رگ رگی های بنفش ؛ از دور خیلی خوشگل می زد ؛ اونا انتخاب کرده برام ؛ رفتم پرو کنم ؛ تا توو اوون اتاقه بودم ؛ مانتو بود که از لای در می یومد توو ؛ به امید پرو کردنه یه مانتو می رفتم توو اتاق ؛ امااااااااا ؛ نشون به اون نشون که 10-12 تا مانتو را با هم پرو می کردم

آقاااااااا توو اوون اتاقه هم گرررررررررررررررررم ، بسی فراوان مغز پخت شدیم ؛ آخر سر هم از هر مدلی ساده ترین را انتخاب نمودیم

از مغازه که بیرون اومدیم بابام دراومده می گه : حیف شد اوون مشکیه که راه راهه بنفش داشت نخریدی ؛ می خوای فردا بیایم بخریم؟؟؟؟؟

من : چه خبرمه مگه؟؟؟؟؟؟؟؟ هاااااااان؟؟؟؟؟ این همه مانتو می خوام چی کاااااار؟؟؟؟؟

و این گونه شد که ما یک شبه توو کمدمون پر از مانتو شد ؛ حالا که فکرشا می کنم از خودم می پرسم : آخه من براچی چی خر شدم یهویی این همه مانتو خریدم؟؟؟؟ احتمال قرین به یقین بدجوووووور جو گرفته بودم

مخاطب خاص وقتی با خبر شدند که ما به سلیقه ی پدرجانمان وقعی ننموده ایم فرمودند : حتما از این مانتوهای گل و گشاد و بلند خریدی؟؟؟؟؟؟ آآآآآآآآره؟؟؟؟

بنده از همین جا اعلام می دارم که کوتاهه ؛ یکی از مشکیا که پارچه نازکه و یک وری بسته می شه ؛ یکیش مشکیه و دمه یقه و آستینش پلیسه داره ؛ یکیشم سورمه ایه ساده ی ساده (( آی مرددددم ؛ نیایند بگیند که قدیمی شده و از مد افتاده و تو چرا از مد عقبیا ؛ خاک برسرت با این سلیقه ی دهاتیت و پیره زنونه ت که جونه اطلس اصلا بهم برنمی خوره ؛ چون من هیچ وقت روو مد نبودم )) ؛ از دومین مغازه هم خرید کردم و نه خودما خسته کردم نه همراهان

اول بار یه مانتو پوشیدم ؛ فقط یه دکمه اوون بالاش داشت ؛ دکمه هم که نبود جونه داداش ؛ یه گل سینه بود ؛ جلوشم چین چینی ؛ بعد ما اینا پوشیدیم ؛ یکمی توو آینه خودمونا دید زدیم ؛ دیدیم ؛ ای ددم وای ددم ؛ چرا هرچی تلاش می کنیم اوون تی شرت سبز فسفریمون هیچ رقمه قایم نمی شه که هیچ ؛ تازه یه دو قدم هم که راه می ریم همه ی جوانب رخ عیان می کنند ؛ به فروشنده مشکل مربوطه را در میان گذاشتیم و پرسشی مطرح نمودیم از برای اینکه بقیه ی دکمه ها در کجا به سر می برند که ما نمی بینیم ؟؟؟؟؟؟؟ایشان هم عرض نمودند که این مدل هم اکنون بر روی مد تشریف دارند و فاقد دکمه های اضافی است و در مصرف دکمه صرفه جویی شده  ما هم در دلمان گفتیم :

نه باباااااااااااااااااااااااا ؛ چی می گــــــــــــــــــــــــی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

به جانه خودم فروشنده ی یه نگاه بهم کرد که انگار داره با یه آدم فرار کرده از عصر حجر برخورد می کنه

نتیجه ی اخلاقی : در مصرف برق که نتوانستیم صرفه جویی کنیم ؛ شاید از طریق مد بتوان در مصرف دکمه صرفه جویی کرد ؛ از افاضات اطلس

خوشحال و شاد و خندانم

قدر دنیا را می دانم

دست بزنم من ؛ پا بکوبم من ؛ شادی کنم من

جوانم