:: رفتی حاجی حاجی مکه ::

الانه که دارم این پستا می نویسم خیلی خیلی داغونم ؛ نمی توونیند حتی تصورشا بکنیند که.......

یه احساسه خیلی بدی دارم نسبت به خودم ؛ یه احساس نسبت به گناهی که انجام ندادم ؛ یه حسی توو وجودم رخنه کرده که به خاطره گناه نکرده می خوام خودما مجازات کنم ؛ دلم می خواد گریه کنم ؛ اشک بریزم ؛ اشک که سهله ؛ دووست دارم خوون گریه کنم

اشتباه نکنید ؛ با بابام حرفم نشده ؛ اصلا توو خونه نبودم که با هم اصطکاک هم برسونیم ؛ اتفاقا دیده بود اومدم خونه مامان جونم و با خاله کوچیکه  می رم بیرون که اوون خرید کنه و بهش خبر رسیده بود که من چیزی نمی خرم ؛ فکر کرده بود واسه اینه که شاید پول ندارم ؛ برا همین با داییم که قرار داشته ؛ یه تراول حالا به هر مبلغی که بود ؛ داده بهش بیاره برا من ؛ وقتی می گم فقط جنبه ی مادی برا همینه ؛ توو این مدت فقط یه بار به من زنگ زد اوونم به مدت 3 دقیقه ؛ ای کاش تراول نمی دادی که برم خرید اما توو این مدت یه دوونه 5 دقیقه ای با من حرف می زدی

ببینید ؛ اشتباه نکنیند ؛ اتفاقا خوونه مامان جونم خووب که چه عرض کنم بلکه عالی بود ؛ اوونجا برا من بهشته ؛ اما من نمی دونم چه مرگیم شده که یه گره به چه گندگی توو گلوم گیر کرده که نه باز می شه نه می ره پایین نه می ره بالا ؛ معلق موونده

خاله کووچیکه خیلی باهام حرف زد ؛ حالا که دارم فکرشا می کنم می بینم که خیلی چیزا را از کف دادم ؛ دنیایه من محدود شده به کامپیوترم ؛ منظورم اینه که بدجور داره اطلاعاته گروه های متفرقه م میاد پایین (( عجب گرامره بی خودی ))

ببین من می خوام بعدا چی کار کنم؟؟؟؟؟ همه می دونیم که توو ایران هیچ کس سره جای مربوط به خودش نیست یا این طور بگم 80 درصد سر جای خودشون نیستند ؛ خب من جز اوون 80 درصد ؛ چه هنره دیگه ای دارم که بتونم پس فردا گلیمه خودما از آب بکشم بیرون؟؟؟ چی ار می تونم بکنم که وقتی قبض موبایلم اوومد 90 تومن کسی نتونه به من چیزی بگه؟؟؟

قبول دارم ؛ یه آدم عادی توانایی های زیادی داره ؛ توانایی هایی که با هر کدومشون می توونه چندتا راه برا خودش بسازه که به اوون قله ای که مد نظر خودشه برسه ؛ حرفه من اینه که من هنوز توو این سن نتونستم این راه ها را به عنوانه یه آدم عادی برا خودم بسازم

دارم با خودم فکر می کنم من به عنوانه یه آدم نه به عنوانه یه دختر یا پسر توو این سن چندتا برنامه داشتم که بهش رسیده باشم یا نه

حرفام زیاده ؛ دارم جسته گریخته حرف می زنم ؛ می دونم این نوع پست نوشتنه من به طبع شماها نمی یاد ؛ همه ی شماها به اوون طرز پست نوشتن قبلیه من عادت کردید ؛ اما خب این پست هم یه گریزی بود به زندگیه من که امشب به این نتیجه رسیدم از دستم تا حالا رفته ؛ کاش که سر عقل بیام و به خودم این اجازه را ندم که بقیه شا مفت ببازم ؛ دارم به این فکر می کنم که توو اکثر موقعیت ها خوده من جلوی پیشرفتما گرفتم ؛ هرچی که دارم فکر می کنم آخر به خودم می رسم

خونه مامان جونه عالی بود ؛ محشر بود ؛ بهشت بود ؛ پنجشنبه مهمونی بود ؛ 60 نفر بیش تر مهمون داشتیم ؛ خاله کوچیکه که صبحش نبود ؛ رفته بود برا امتحان ؛ دیگه تا اوون برگرده همه ی کارها را کردم ؛ طوری که دیگه نمی تونستم قدم از قدم بردارم ؛ بعده مهمونی هم که از زور خستگی تا ساعت 3 – 3:30 خوابم نمی برد ؛ اوونم من که توو خونه خودمون لیوانه آبم هم مامانم بر می داره ؛ یه هفته دیگه اوونجا می مووندم یه کدبانوی به تمام معنا برمی گشتم خوونه .

شنبه هم برا خاله کووچیکه خواستگار اوومد ؛ از همون اول جوابش منفی بود ؛ من نمی دونم پس برا چی اجازه داد که بیاند

وقایع زیاده

دلم خیلی تنگ شده برات ؛ می دونی ؛ تو حداقلش یکیا داری که براش حرف بزنی و درد و دل کنی ؛ اما من دارم توو خودم می ریزم ؛ من حتی پشته گوشیه تلفن هم ناراحتیما نشون نمی دم ؛ هنوزم دارم خودما گوول می زنم و می خندم ؛ یه خنده ی مضحک و مسخره که خودم هم رووم نمی شه توو آینه اوونا به خودم تحویل بدم

امروز که خاله کووچیه  باهام حرف می زد ؛ خیلی خیلی جلوی خودما نگه داشتم که اشکم در نیاد ؛ موفق هم شدم

من می خوام با خودم و زندگیم چی کار کنم خدا عالمه ؛ فقط خدا کنه که تباه نشه ؛ خدا کنه سال دیگه همین موقع به خووبی ازش یاد کنم

به همگی سر می زنم تا فردا ؛ مطمئن باشیند .