تبليغاتX
رفتی حاجی حاجی مکه

من و خودم و بهاره و اطلس بانووووووووووو همگی با هم

هااااااااااااااااااااااان؟؟؟؟؟؟؟؟ آره دیگه ؛ سلااااااااااااام ؛ حال شما؟؟؟؟؟ احوالات شما؟؟؟؟؟؟؟ دنیا که به کامتوون هست انشاالله؟؟؟؟؟

رووز اولی که رفتم کارورزی تهنا بودم ؛ مهندس گفت یکی دیگه هم هست که امروز نیوومده و فردا میاد ؛ فردا که رفتم دیدم سیستمی که ایراد داره روشنه و یکی دیگه هم پشت یه سیستم دیگه س ؛ گفتم شما اینا روشن کردی؟؟؟؟ خفن معلووم بود که از هیبت من ترسیده ؛ چون به تته پته افتادو رفت توو مایه های معذرت خواهی از من که آره ؛ غلط کردم ؛ اشتب مرتکب شدم ؛ شرمنده ؛ تو را به خدا منو ببخش ؛ تو را به خدا حلالم کنو از این حرفاااااااااااااا که دل منو نرم می کنه ؛ بعدشم گفتم بهش که من مسئول اینجام ؛ نبینم دیگه بی اجازه ی من دست به این سیستما بزنیااااااااا که با من طرفی ؛ اونم گفت باشه اما منم اینجا مسئولمااااااااااااااا ؛ خلاصه چه دردسرتون بدم خواهران و برادران ؟؟؟؟؟؟؟؟؟ اینقزه این دختر ماه بووود که نگو و نپرس ؛ آخه هرچی باشه با من نشستو برخواست داشت دیگه ؛ رووزایی که من وبلاگای همه ی شماها را باز می کردم تا بخوونم میومد و با یه لحن کوزت گوونه ایی می گفت :

اطلس جووووووووووووووووونم ؛ منم می توونم اینا را بخوونم یا نه؟؟؟ منم که دل رحم بهش اجازه می دادم ؛ تا دیگه اوون آخریا خووره ی وبلاگه خانوومی و آقایی و هدیه شده بود ؛ تازشم از خود من اجازه می گرفت تا وبلاگ منو بخوونه ؛ تااااااااااااااااااا اینکه یه رووز که دیگه رووش توو روو من باز شده بود ؛ اوومدو به من گفت :

اطلس ؛ به منم یاد می دی که چه جووری وبلاگ بنویسم؟؟؟؟؟؟؟ منم که علمم زیاده و باید زکات این علما بدم ؛ به خاطر خدا و پیغمبرش قبوول کردم و یادش دادم ؛ هموون جا پیونداشا براش درست کردم ؛ یه قالب خوشمل هم براش جوور کردم ؛ همه چیز هم بهش یاد دادم ؛ خلاصه کنم بابا جان ؛

آآآآآآآآآآآآآآقاااااااااااااااا بوود یه رووز برا این تبسم تبلیغ کردمااااااااااااااا ؛ گفتم هم که دیگه پشت دستما داغ کنم از این کارا بکنمااااااااااااااااااااااا ؛ اما خب چه ککککککککککار کنم که دووستاما دووست دارم ؛ برو این لینک پایین و وروودشا بهش تبریک بگوو و تهنااااااااااش نزار

 

 

                                            من و خودم و بهاره

 

                                      http://bahar066.blogfa.com

 

 راستی اسم خودش بهاره س ؛ دختره خوووووووووبیه به خوووووووووووبیه خوده من و تو

 

 

یاران چو بهم دست در آغوش کنید

                                                   این گردش چرخ را فراموش کنید

چون دور به من رسد نمانم بر جای

                                                       بر یاد من آن دور بقا نوش کنید

                                                                                                     حافظ

نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مهر 1386ساعت 0:38 قبل از ظهر توسط اطلس بانو |


اظهار وجود

کلووم اول : سلام ؛ سلام ؛ سلام ؛ سلام ؛ سلام ؛ سلام ؛ سلام

کلووم دوم : دلم برا همتوون تنگیده بود ؛ امیدوارم که اوون قدر بی غل و غش احساسما بیان کرده باشم که همتوون باور کنیند

کلووم سوم : توو این هفته ای که گذشت از سرما خوردگی مردیم و از کمر درد به فنا رفتیم و دستی به عنوان یاری به حضرت حق دادیم

کلووم چارم : امروز صبح ساعت 6:30 صبح مامانم یهویی در اتاقما باز کرده و از خواب بیدارم می کنه و می گه :

 

روو ایشکمت بخواب ؛ می خوام کمرتا چرب کنم

 اوونقدر با شتاب در اتاقا باز کرد که من با این کمردردم حول کردمو توو تختم صاف نشستم و قیافه م این بود :  یه چی توو مایه های درماندگی و کوزت بودن ؛ می توونیند درک کنیند دیگه؟؟؟؟؟؟؟

 

حالا توو اوون ساعت صبح ؛ با اوون دردی که من داشتم و تا ساعت 5 صبح بیدار بودم و از درد خوابم نبرده بود ؛ دلم می خواست خودما از پنجره ی اتاقم شووت کنم بیروون ؛ که چی ی ی ی ی ی ؟؟؟؟ که آره مامان جان ؛ اگه قصدت خیر نبود الانه بی دختر می شدی ؛ اوونم نامردی نمی کنه و می گه : اگه این قدر مشتاقی پاشم پنجره را باز کن ؟؟؟؟

شماها خیلی راحت می توونیند انواع و اقسام قیافه ها را برای این کوزت بدبختو بی چاره تجسم کنیند :

 

کلووم چندم؟؟؟؟؟  : چارشنبه ؛ سر کلاس برنامه نویسیه پیشرفته تحت وب ؛ همون .net ؛ نمی دوونم ؛ یه چی توو هموون مایه هایه اتل متل توتوله دیگه ؛ ساناز کنارم نشسته ؛ براش می نویسم :

 

وقتی رفتی باز هوا بد شد ؛

 

آسموون از بدو بدتر شد؛

 

ماهو از نگاه من دزدید

 

دیگه بقیه شا بلد نبیدم

 

جواب ساناز توو اوون موقع مسبب این شد که منی که شیش دنگ حواسم به درس بوود دیگه از توو خط درس بیام بیروون ؛ جوابشا داشته باش :

 

وقتی رفتم ؛ نه که باروون نگرفت ؛

 

 هوا صافو خیلیم آفتابی بود

 

اگه شب می رفتم خورشید نبود ؛

 

 آسمون خووب می دوونم مهتابی بود

 

برا این دفه دیگه بسه س دیگه ؛ بریم سر شعر این پستموون :

 

دریاب که از روح جدا خواهی رفت         

                                           

                                   در پرده اسرار فنا خواهی رفت

 

می نوش ندانی از کجا آمده ای            

                                   

                                خوش باش ندانی بکجا خواهی رفت

                                                                               خیام

                                                                                                    

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم مهر 1386ساعت 5:49 بعد از ظهر توسط اطلس بانو |


مهمونی

این هفته که یخ حوض شیکووندم ؛ مس سابیدم ؛ عینهوو کوزت لباس روو بند پهن کردم ؛ ایضا عینهوو کوزت گردگیری کردم ؛ با همین دستام ظرف شستم ؛ با همین کوزت بودنم برا سالاد سس درست کردم ؛ خوونوادم اسنک خوردند به من ندادند ( گفتند بزار کوزت بودنت ثابت و تکمیل بشه ؛ فقط دیگه کف زمینا نسابیدم ) ؛ جمعه ش خوونه تبسم افطاری دعوت بودیم ؛ بودیم یعنی من و زهرا جیغ ویغی و نیوشا ؛ زهرا که به بهونه خونه تبسم ساعت 3 با علی از خونه زده بود بیرون ؛ بعدش من به تبسم می گم برو به این بگو برگشتنه ما هم باهاشیم ؛ تبسم رفته ؛ 10 دقیقه بعد اف اف می زنه که آره این زهرا از توو ماشین تکون نمی خوره ؛ بیا خر کشش کن بکشش بیرون ؛ حالا من رفتم زهرا را اوردم پایین ؛ علی داره می ره ؛ زهرا هنوز توو دهنه در وایساده برا علی دست تکون می ده ( چه رویایی و رومانتیک ) ؛ آخ که من چنقزه حالم بد می شه توو این جور وقتا ؛ دیگه از پشت کشیدمش توو خونه ( بیا توو بینیم بااااااااااااااا ؛ حال ندارمااااااااااااا )  در هم رووش بستم یه چندتایی هم زدم پس کله ش که اینقزه این دوتا خنکند ( به خ و ن ضمه بدیند ) و توو این بی بنزینی هی کارت بنزین به هم قرض می دند ؛ برگشتنه هم قرار شد بابا زهرا بیاد دنبالمون ؛ اوونم با چی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ با وانت ؛ ناگفته نمونه که زهرا اینا پرشیا دارند ولی به خاطر کار باباش یه وانتم دارند ؛ هرچی به زهرا گفتیم بگو با اوون ماشینتون بیاند دنبالمون اینم هی هیچی نگفت تا آخرش با وانت اوومدند ؛ حالا این وسط این نیو گیر سه پیچ داده که بریم عقب بشینیم حالشا ببریم ( آخه بچه تا حالا سوار وانت نشده بوده ؛ از وقتی چشم باز کرده پژو جلو چشش بوده ؛ ذوق کرده بوده دیگه بچه ) حالا ایناش به یه کنار ؛ اوون جلو هم با زوور جامون شد ؛ زهرا که جفت پاهاش سمت باباش بود ؛ کم مونده بود زهرا کلاج بگیره باباشم ترمز و گازا ؛ نیو هم که به طرز خیلی فجیعی از ناحیه ی لپ به شیشه چسبیده بود عینهو این بچه ها که صورتشونا به ویترین مغازه ها می چسبووننداااااااا ؛ دیگه اینکه آهان افطار هم پلو مرغ بود با خورشت لوبیا سبز و حلیم بادمجون ؛ همه شم از شاهکارهای خود تبسم ؛ خدایی خووب بید ؛ آهان بعدشم چایی خوردیم ؛ من یه عالمه میوه خوردم عینهو این میوه نخورده ها ؛ آخه هلوهاش خوشمزه بود ؛ بعدشم کیک خوردیم ؛ این کیکه را ما سه تا خریدیم بریدیم ؛ آخه زشت بود دست خالی بریم ؛ یادمه یه بار که برا ناهار رفتیم یادمون رفت یه چی ببریم ؛ برا همینم توو راه یه پاره آجر پیدا کردیمو بردیم ؛ دیگه این که آهان وقتی رسیدیم به تبسم می گم که من بوس نمی کنماااااااااااااا آخه ماتیکم پاک می شه ؛ اونم زد پس کل م که تو لیاقت نداری . بعدشم اینکه آآآآآآآهان اینجارا داشته باش ؛ موبایل زهرا را کش رفتیم ؛ هرچی اس ام اس داشت از علی بود اوونم چه اس ام اسایی مامانم ایناااااا ؛ تیریپ love ؛ منو تبسمم که دیگه کم مونده بود اشکمون بپاشه بیرون ؛ حالا هی این زهرایه هم خیز ورداشته که موبایلا از دست ما در بیاره ؛ گفتم یه قدم دیگه بیای جلو می دم به مامانه تبسمم بخونه ؛ دیگه بچه ساکت شد و هیچی نگفت ولی هی زیر لب فحش می داد و این بود ماجرای خونه ی تبسم اینااااااااا ؛ ساعت 10- 10:30 هم خونه بودیم .

از این به بعد یه قسمت به آخر پستام اضافه می کنم ؛ یا دو بیت شعر می نویسم یا یه حدیث ؛ فقط برا خودم و خودتون ؛ اینم از اولیش :

 

یارب چو برآرنده حاجات توئی                   

                                             هم قاضی و کافی مهمات توئی

 

من سر دل خویش به تو کی گویم               

                                                 چون عالم اسرار خفیات توئی

                                                                                                حافظ

نوشته شده در سه شنبه هفدهم مهر 1386ساعت 1:26 قبل از ظهر توسط اطلس بانو |


خشاااااااااااااانت

یه ضرب المثلی هست که می گه : خره جا خودش بسته شده ؛ یکی دیگه هم هست که می گه : یاسین به گوش خر خووندن ؛ اینا دقیقا در مورد من صدق می کنه ؛  من همون خری م که هم سر جا خودش بسته شده هم not only یاسین خووندن توو گووشش هیچ فایده ای نداره but also به جز تلف کردن وقت هم نیست . حالا اینا به یه کنار ؛ برا افطار خوونه داییم دعوت بودیم ؛ بعد افطار رفتیم توو آشپزخوونه ؛ یه پریز برق کنار ظرف شویی بود ؛ همه بدون استثنا وقتی اوونا می دیدند می گفتند : مواظب خودتون باشیند ؛ خطرناکه ؛ مواظب باشیند برق نگیردتوون ؛ ( اینا را با     لهجه ی لووسی بخونیند ) منم دیدمش ؛ بدون معطلی هم گفتم : آآآآآآآآآآآآخ جووووووووووووووون ؛ این پریزه جون می ده واسه خودکشی ؛ قیافه همه شوون این تیریپی بود :

تووی پذیرایی هم یه شیر گاز که ماله بخاریه نسبتا توو راه بود ؛ همه می گفتند : مواظب باشیند بچه ها که دارند بازی می کنند پاشون به جایی گیر نکنه با سر بخورند توو این شیره ( ایضا با لهجه ی لووسی بخوونیند ) ؛ منم گفتم : هه هه هه هه ؛ فکرشا کن ؛ پا یکی به فرش گیر کنه ؛ با سر بخوره توو این شیره ؛ بعدش خوون از سرش بپاشه بیروون ؛ دیوار با خوون یکی بشه ؛ تازه اگه خیلی سفت بخوره ؛ سرش شکافم می خوره ؛ مغزشم می پاشه بیروون ؛ می ریزه روو فرش ؛ با خووونا قاطی می شه ؛‌ اوون وقت طرف توو خوون خودش بالا پایین می پره و جوون می ده ؛ چه صحنه ایی می شه اوون صحنه و ...........

قیافه ی همه این بووداااااااااااااااااااا :

در همین حال خاله کووچیکه به مامانم می گه : عزیزم ؛ اوون قندوونه بقل دستتا که می بینی ؟؟؟؟؟؟ بی زحمت اوونا فروو کن توو حلق این دخترت تا دیگه صداش در نیاد.

خیلی خشن شدم من ؛ نه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

 

نوشته شده در سه شنبه دهم مهر 1386ساعت 5:8 بعد از ظهر توسط اطلس بانو |


دیگه خسته شدم از بس یه پست در میون با اعصاب داغون بر می گردم

بعد افطار با ابویه گرام رفتم بیرون تا یه دسته گل بخرم ؛ پیاده رفتیم ؛ تا توو خوده کوچه فقط از نمای ساختمونای اطرافمون حرف می زنیم ؛ اون حرف می زنه من نظر می دم ؛ من حرف می زنم اوون نظر می ده ؛ تا می رسیم به خیابون ؛ داره از کارمنداش می گه ؛ از گزارش مالی که برا تهران داده ؛ از گزارشی که براش از شهرکرد اوومده ؛ نظرما می گم ؛ حرفی نمونده ؛ دیگه 5 دقیقه هست که آروومیم ؛ بعد 5 دقیقه حرفی که نبایدا می زنه یا حداقلش حرفی که توو اوون زمان و موقعیت جاش نیستا می زنه ؛ بر خلاف همیشه دیگه جیغو داد راه نمی ندازم ؛ از روو جوی اب می پرم ؛ می رم طرف دیگه خیابون ؛ داره مستقیم می ره طرف گل فروشی ؛ منم این طرف دارم می رم ؛ مستقیم ؛ اما نه مستقیمی که اوون می ره ؛ راهما ازش جدا کردم ؛ من مستقیم بر می گردم خوونه ؛ بعد از 2 دقیقه می فهمه که باهاش نیستم ؛ از روو جوی آب می پره ؛ میاد اوون طرف خیابون ؛ یه بند داره اسمما صدا می زنه ؛ می گه برا چی این کارا کردم ؛ می گه برا چی علافش کردم ؛ می گه می گه می گه ؛ دوباره حرفشا تکرار می کنه ؛ دوباره از روو جوی آب می پرم ؛ می رم همون طرفی که بودم ؛ اوون از اوون طرف می ره خونه منم از این طرف ؛ زودتر از من می رسه ؛ به مامانم چیزی نگفته ؛ تا می رسم خونه مامانم می گه پس گلت کوو؟؟؟ حرفی نمی زنم ؛ پشتیم توو هاله ؛ برش می دارم ؛ می رم سمت اطاقم ؛ اصلا تنها جایی که من دارم همون جاست ؛ وقتی با هم دعوامون می شه خودش می گه غذاتا که خوردی برو توو اطاقت ؛ توو راه اطاقم به مامانم می گم سحر بیدارم نکنه ؛ نمی خوام روزه بگیرم ؛ میام توو اطاقم ؛ چراغا روشن نمی کنم ؛ mp4 را روشن می کنم ؛ دوباره راسموس برام می خونه ؛ دوباره داره می گه : I have to go , no time to sleep , make me seek , you make me nerves ؛ بعد یک ساعت مامانم میاد توو اطاقم ؛ می دونم که دیگه توو این مدت بهش گفته که چه مرگیمه ؛ مامانم می خواد باهام حرف بزنه ؛ می خواد آروومم کنه ؛ اما من آروومم ؛ بر خلاف دفعه های قبل ؛ یه حسی دارم که خودمم نمی دونم چیه ؛ این دفعه دیگه عضله هام نگرفت ؛ این دفعه دیگه دنبال یه قرص آرام بخش نیستم ؛  هدفون توو گوشمه ؛ صداشا نمی فهمم ؛ هدفونا از توو گوشم می کشه بیرون ؛ داره می پرسه که چه دردی دارم ؛ هی می پرسه پس دسته گلت وو ؛ فقط می گم گل فروشی بسته بود برا همین گل نخریدم ؛ داره یه سره نصیحتم می کنه که هیچ پدر و مادری بد بچه شونا نمی خواند ؛ چرا این دفعه پشتیا روو سرم نمی زارمو فشارش نمی دم که صداشا نشنوم؟؟؟ چرا فقط زل زدم توو چشاش؟؟؟ چرا از حرفاش فقط حرکت لباشا دارم ؛ چرا رفتنشا نمی فهمم ؛ چرا زل زدم به سقف دارم آرووم آرووم گریه می کنم ؛ چرا مثل همیشه نرفتم توو حمام گریه کنم و هزارتا چرای دیگه ؛ جای من توو اطاقمه ؛ اطاقم جای منه

دارم می رم ؛ می رم تا خودما بسازم ؛ نمی شه که این طوری بمونم ؛ این ساختنم شاید یه روز طول بکشه ؛ شاید یه هفته و شایدم یه ماه ؛ نمی دونم ؛ اما این طریق موندن نیست ؛ یه مهلتی به من بدیند تا دوباره بیام روو فرم .

 

نوشته شده در پنجشنبه پنجم مهر 1386ساعت 2:13 قبل از ظهر توسط اطلس بانو |